มหาอาจารย์จากเมฆหิมาลัย
 

 โดย ท่านอนุตราจารย์ชิงไห่

(จากหนังสือรวมบทกวีของท่านชื่อ “น้ำตาอันเงียบงัน”)
 
 
ณ กาลครั้งหนึ่ง
มีผู้ที่รักในความสงบอย่างแท้จริง เดินทางไปทั่วทุกแหล่งหล้า
เพื่อแสวงหาความสุขอันเป็นนิรันดร์
เธอเดินผ่านผันพื้นพิภพ บรรจบดวงตะวัน ถึงดวงจันทร์และเมฆา
แสวงหาจนในที่สุดก็ได้พบ สิ่งซึ่งแท้ก็หลบซ่อนอยู่แล้วในหัวใจอันลึกซึ้ง
เธอก็จึงทรุดกายนั่ง
และกำลังจะเสวยสุขสโมสรกับพระพรที่เพิ่งพบนั้น
 แต่ฉับพลันเธอก็มองลงมา
เห็นบรรดาสรรพสัตว์กลิ้งเกลือกอยู่ในความมืดมน
เฝ้าหาเฝ้าค้นความสุขซึ่งมิอาจพบพาน    
เหมือนเบื้องบรรพกาลเป็นล้านๆ ปีที่เธอเคยผิดพลาดมา
แล้วน้ำตาเธอก็หยาดหยด
หยดหนึ่ง หยดสอง และหลายหยดก็พร่างพราย

แต่ละหยดก็ฉานฉายคือประกายเพชร  

และในไม่ช้า ท้องฟ้าก็เกลื่อนด้วยเกล็ดประกายน้ำตา

คือดวงดาราแห่งปัจจุบัน

ในช่วงเวลาทิวาวัน เธอเหล่านั้นก็แอบอาย  

และเหน็ดหน่ายเกินจะนิทราในราตรีกาล
  ผู้ใดใฝ่ทะยานค้นหาสัจธรรม
ดวงดาวกระพริบนำ พรายแสงจะแจ้งหนทางไป
  และเตือนใจให้นึกถึง ท่านผู้ซึ่งศักดิ์สิทธิ์นั้น